چرا موگرینی خوشحال نباشد؟!

نوید مؤمن : مسؤول سیاست خارجی اتحادیه اروپایی سر از پا نمی‌شناسد! او اخیراً در کنفرانسی خبری تاییدیه آژانس انرژی اتمی درباره تطابق عملکرد ایران با تعهداتش در توافق هسته‌ای را «خبر خوب»ی دانست! «فدریکا موگرینی» در این باره می‌گوید: «در شرایطی که تروئیکای اروپایی همچنان برای حفظ توافق هسته‌ای ایران در تلاش است، تأیید پایبندی ایران به تعهداتش در توافق هسته‌ای خبر خوبی است؛ تلاش ما برای حفظ توافق هسته‌ای ادامه می‌یابد».
دلیل ابراز خرسندی موگرینی از وضعیت موجود کاملاً مشخص است! عدم توازن میان «تعهدات برجامی ایران» و «تعهدات متقابل  غرب» این روزها به اندازه‌ای مشهود است که حتی مقامات آمریکایی و اروپایی نیز به آن اذعان کرده‌اند. در حال حاضر، این تنها ایران است که به تعهدات خود در برجام عمل می‌کند و طرف مقابل نه‌تنها «همه» تعهدات خود را به صورت صریح زیر پا گذاشته است، بلکه اقدامی عملی در مسیر حفظ برجام نیز انجام نمی‌دهد. مخاطب این گزاره به صورت مشخص «اتحادیه اروپایی» است! تروئیکای اروپایی پس از خروج ترامپ از توافق هسته‌ای با ایران اعلام کرد سریعاً برای ارائه یک بسته پیشنهادی به ایران (در راستای حفظ توافق هسته‌ای) با تهران وارد مذاکره خواهد شد اما در عرض چند هفته، «مذاکره با تهران» از سوی اروپاییان تبدیل به «معامله با آمریکا» شد! مذاکراتی که از اردیبهشت ماه امسال تاکنون میان وزیر خارجه آمریکا و وزرای خارجه 3 کشور آلمان، انگلیس و فرانسه [بیشتر در قالب مذاکرات پنهان و محرمانه] در حال انجام بوده، مولد رفتارهای دوگانه اروپاییان در قبال توافق هسته‌ای با تهران و نحوه حفظ این توافق  بوده است.
تروئیکای اروپایی نه‌تنها اقدامی در راستای حفظ توافق هسته‌ای انجام نداده، بلکه به سفارش «مایک پمپئو» وزیر خارجه ایالات متحده و «جان بولتون» مشاور امنیت ملی آن رژیم مستکبر، تأخیر هدفمندی را درباره ارائه بسته پیشنهادی در پیش گرفته است. پازل مشترک ضدایرانی آمریکا و اتحادیه اروپایی در حالی تکمیل می‌شود که جمهوری اسلامی ایران همچنان به تعهدات خود وفق برجام پایبند مانده است. در چنین شرایطی ابراز خرسندی موگرینی و دیگر مقامات اروپایی نسبت به استمرار حضور یکطرفه و یکجانبه ایران در توافق هسته‌ای کاملا طبیعی و قابل توجیه است!
فدریکا موگرینی به عنوان وزیر خارجه اتحادیه اروپایی و رئیس کمیته بررسی برجام، در حالی قصد ترک سمت خود را دارد که از وی کارنامه سیاهی در قبال «برجام» و «حفظ توافق هسته‌ای» به جا مانده است. در دوران ریاست‌جمهوری «باراک اوباما» و زمانی که کنگره و کاخ سفید با هماهنگی و همکاری یکدیگر، قانون محدودیت صدور ویزا برای ایرانیان (و کسانی که به ایران سفر می‌کنند) را به تصویب رسانده و اجرایی کردند، یک‌تنه در مقابل شکایت منطقی ایران مبنی بر نقض ماده 29 برجام ایستاد و اقدام مقامات آمریکایی را ناقض توافق هسته‌ای قلمداد نکرد! خیانت‌های مسؤول سیاست خارجی اتحادیه اروپایی به این نقطه ختم نمی‌شود. موگرینی در دور نهایی مذاکرات هسته‌ای وین
- که منتهی به امضای توافق هسته‌ای در تیرماه 94 شد- بخوبی در جریان توافق شفاهی آقای دکتر «محمدجواد ظریف» وزیر محترم امور خارجه و «جان کری» وزیر خارجه آمریکا بر سر قانون آیسا قرار داشت، با این حال زمانی که قانون آیسا با امضای 98 سناتور دموکرات و جمهوری‌خواه تمدید شد، بار دیگر در کسوت وکیل مدافع کاخ سفید ظاهر شد و اعتراض ایران مبنی بر بی‌تعهدی آمریکا را وارد ندانست!
فراتر از همه این موارد، زمانی که خزانه‌داری ایالات متحده رسماً مانع اجرایی شدن برجام و عادی‌سازی روابط بانکی و اعتباری میان کشورمان و سایر بازیگران بین‌المللی شد، بار دیگر موگرینی به همراه سران 3 کشور آلمان، انگلیس و فرانسه از این روند حمایت کرده و ایشان خود به جزئی از بازی اقتصادی آمریکا علیه جمهوری اسلامی ایران تبدیل شدند. حمایت موگرینی از عهدشکنی‌های مکرر ایالات متحده با ورود «دونالد ترامپ» به کاخ سفید نیز ادامه یافت. پس از اینکه رئیس‌جمهور ایالات متحده، موضوع «تغییر برجام» بر سر موارد چهارگانه- بازرسی از اماکن نظامی ایران، حذف بندهای موسوم به غروب آفتاب، تحدید نفوذ منطقه‌ای و گنجاندن موضوع موشکی ایران در برجام- را مطرح کرد، موگرینی اصلی‌ترین وظیفه خود مبنی بر «صیانت از سند اصلی برجام» را نادیده انگاشت و به همراه مکرون، مرکل و می، به بازی وقیح ترامپ پیوست.
هم‌اکنون 4 ماه است رئیس‌جمهوری ایالات متحده آمریکا رسماً از توافق هسته‌ای با ایران خارج شده و برجام نیز عملاً به پایان عمر خود رسیده، با این حال موگرینی و دیگر مقامات اروپایی همچنان به عهدشکنی خود در قبال توافق هسته‌ای ادامه می‌دهند.
مسؤول سیاست خارجی اتحادیه اروپایی به بهانه «عدم اقناع شرکت‌های اروپایی» مبنی بر ادامه فعالیت در ایران، از احصای ظرفیت‌های بخش دولتی اروپا نیز جهت حفظ توافق هسته‌ای طفره می‌رود. از سوی دیگر، سیاستمداران اروپایی با اتخاذ تاکتیک «خرید زمان» در صدد تاثیرگذاری تحریم‌های ثانویه آمریکا بر ایران و کاهش قدرت مانور ایران در مذاکرات «ایران- اروپا» هستند.
آنچه مسلم است اینکه بازی موذیانه اروپا در قبال برجام، نه‌تنها جایی برای اعتماد به «برجام اروپایی» باقی نمی‌گذارد، بلکه ما را نسبت به «قطع امید کامل» از اروپای واحد در این مسیر ملزم می‌کند. فرمایشات اخیر رهبر حکیم انقلاب مبنی بر قطع امید از برجام اروپایی نیز در همین راستا قابل تحلیل و ارزیابی است. بدون شک «تمجید اروپاییان از حفظ تعهدات هسته‌ای ایران» نه‌تنها خبر خوبی برای ما نیست، بلکه به نوعی تحقیر دستگاه دیپلماسی ما از سوی موگرینی و دیگر مقامات اروپایی محسوب می‌شود. هم‌اکنون زمان آن رسیده پاسخ بازی زیگزاگی و مزورانه مقامات اروپایی در قبال برجام به بهترین نحو ممکن از سوی کشورمان داده شود. بدون شک در آینده نزدیک، دیگر شاهد لبخند رضایت وقیح افرادی مانند موگرینی در قبال حفظ یکجانبه تعهدات ایران در توافق هسته‌ای نخواهیم بود؛ کشتی‌بان را سیاست دیگری خواهد آمد.