printlogo


کد خبر: 195743تاریخ: 1397/4/31 00:00
در فراق گنج عرفان و اخلاق

حسن صنوبری: تهران این هفته، برای اهل تجارت و سیاست نمی‌دانم ولی برای اهل عرفان و معنویت با خبر تلخی آغاز شد. مهم‌ترین استاد اخلاق و عرفان تهران که برای زیارت امام رضا (علیه‌السلام) عازم مشهد شده بود، در همان سفر زیارتی دار فانی را وداع گفت. مرحوم آیت‎الله حاج‌آقامرتضی تهرانی هم مانند برادرش از آخرین چهره‎های درخشان مکتب اخلاق و عرفان تهران بود. مکتبی که شروعش با چهره‎هایی چون آیت‎الله شاه‎آبادی و آیت‎الله آقا شیخ مرتضی زاهد، آقا شیخ محمدحسین زاهد، حاج مقدس (آقا شیخ هادی تهرانی)، آیت‌الله میرزا عبدالعلی تهرانی (پدر حاج‌آقامرتضی) و آقا شیخ رجبعلی خیاط بود. ثمرات آن آغاز درخشان، در عصر ما کسانی بودند مثل مرحوم آیت‎الله حق‎شناس، حاج‎آقا مجتبی تهرانی (برادر کوچک‌تر حاج‎آقا مرتضی)، مرحوم آیت‎الله مجتهدی‌تهرانی و خود حاج‎آقا مرتضی. پدر بزرگ حاج‌آقا مرتضی، آیت‎الله شهید میرزا غلامحسین کلهری یکی از 8 عالمی بود که زمان مشروطه در حرم حضرت عبدالعظیم حسنی(ع) در بست‌نشینی اعتراضی‌شان به شهادت رسیدند و همانجا دفن شدند. یکی از ویژگی‎های این دو برادر (حاج‎آقا مرتضی و حاج‎آقا مجتبی) این بود که تقاطع 2 مکتب مختلف بودند اول در مکتب تهران شاگرد کسانی چون آقا شیخ مرتضی زاهد و پدر خود بودند و سرانجام به توصیه پدر، شاگرد امام خمینی(ره) شدند. ایشان همچنین از شاگردان آیت‌الله بروجردی و علامه طباطبایی نیز بودند. شاگردان شخصیت‎هایی چون امام خمینی و علامه طباطبایی که صاحب وجوه و اضلاع شخصیتی گوناگونی هستند، هرکدام بنا بر طبع خویش بر یکی از این وجوه متمرکز می‎شوند. یکی می‌رود سراغ تفسیر، یکی فلسفه، یکی عرفان، یکی سیاست، یکی فقه اما این دو برادر بر مکتب اخلاقی و معرفتی امام متمرکز شدند. با اینکه از نزدیک‎ترین‎ها به امام بودند، پس از انقلاب هیچ‎کدام مسؤولیتی را در نظام قبول نکردند اما مهم‎ترین بار را بر دوش کشیدند؛ بار معلمی و اخلاق، وظیفه مهم انسان‎سازی. از وقتی که پیش از انقلاب از امام در نجف جدا شدند و به تهران آمدند، جلسه تفسیر قرآن با محوریت اخلاق و اعتقادات و با بهره‌گیری از مکتب اخلاقی امام خمینی برگزار کردند.


Page Generated in 0/0031 sec