حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای در دیدار با گروه‌های مبارز فلسطینی: «شکى نیست که بر اساس حقایقى که خداى متعال تقدیر کرده است، خاورمیانه‌ جدید شکل خواهد گرفت و این خاورمیانه، خاورمیانه‌ اسلام خواهد بود». شاید اوباما آن زمان که در آغازین ماه‌های سال 2009 میلادی در حیاط خلوت امن آمریکا در منطقه یعنی مصر و در جمع منتخبانی از جهان عرب و اسلام، سیاست خارجی جدید ایالات متحده را نسبت به مسلمانان و منطقه تشریح می‌کرد، هرگز گمان نمی‌کرد این پرجمعیت‌ترین کشور عرب خاورمیانه چنین سرنوشت نامبارکی را برای مبارک غربی‌ها و اربابان صهیونی‌اش رقم بزند.

بررسی تحولات اخیر جهان عرب بویژه مصر و تونس بدون فلاش‌بک به وضع خاورمیانه در دهه اخیر بویژه تحولات جمهوری اسلامی ایران بی‌نتیجه خواهد ماند. در روزهایی که در آستانه ایام پیروزی انقلاب تاریخ‌ساز مردم ایران، موج بیداری اسلامی بدان حال و هوایی دیگر بخشیده، می‌توان به وضوح مشاهده کرد که چرا جهان غرب و جبهه ضدمقاومت در منطقه همه سرمایه‌گذاری‌ خود را در انتخابات 88 روی عدم انتخاب نماینده راستین مقاومت و انقلاب اسلامی متمرکز کرده بود! از دخالت‌های قبل و بعد رسمی و پشت‌پرده آمریکا، انگلیس، فرانسه و رژیم صیهونیستی گرفته تا ولخرجی‌های میلیاردی اعراب شکمباره عربستان، تونس و امارات و تشکیلات دیگران‌گردان فلسطین در مساله انتخابات 88. از سوی دیگر نگاه اجمالی به روند اوضاع سیاسی نظام جمهوری اسلامی در 3 دهه اخیر و سیر جهانی شدن آرمان روح خدا خمینی کبیر(ره) قابل تامل به نظر می‌رسد. بعد از پیروزی‌های بزرگ جبهه اسلام در دفاع مقدس در سال‌های 60 و 61 و بازپس‌گیری بسیاری از مناطق اشغال شده و نمایش قدرت دفاعی بالای نظام اسلامی، استکبار به مرکزیت آمریکا و صهیونیسم با برگزاری کنفرانس منحوسی موسوم به «تل‌آویو» در سال 62 راه‌های دیگر مقابله با انقلاب اسلامی را در دستور کار خود قرار داد. تغییر جبهه از تقابل مستقیم نظامی به تقابل فرهنگی، سیاسی و اقتصادی بویژه نفوذ در متنفذان نظام برای ایجاد اختلاف بین مسؤولان نظام با حوصله همیشگی استعمار کلید خورد و در کنفرانس مزبور به طور خاص مساله ولایت فقیه و نقش بی‌چون و چرای این جایگاه در قدرت روزافزون انقلاب اسلامی مورد بحث قرار گرفت و از اینجا بود که قائم‌مقام رهبری به عنوان نخستین‌‌ قربانی دشمن در حوزه جنگ نرم غرب تعریف شد؛ شخصی که با توجه به سادگی و تحت‌تاثیر بودن از اطرافیانش می‌توانست خیلی زود کام دشمنان کینه‌توز را شیرین کند اما در نهایت، هوشیاری امام(ره) و ملت نخستین‌‌ توطئه موذیانه استکبار را ناکام گذاشت. مشغله‌های سازندگی و جو قابل پیش‌بینی‌ بعد از جنگ و دغدغه‌های اقتصادی دولت لیبرال‌دموکرات آقای هاشمی، فضایی را به وجود آورد تا دشمن با شیبی ملایم و به صورت خزنده نفوذ در لایه‌های حاکمیت را اجرایی کند. در سال‌هایی که هشدار رهبری پیرامون «شبیخون فرهنگی دشمن» در کنار انذار ایشان به پرهیز از اشرافی‌گری و حفظ روحیه انقلابی به جایی نمی‌رسید امثال مهاجرانی‌ها، سروش‌ها، کدیورها، سازگاراها و حتی مسعود بهنودها! با ایجاد حلقه‌ها و محفل‌های متعدد در ساختارهای سیاسی و مراکز تصمیم‌گیری دولت و مجلس، به درون حاکمیت نفود کردند که نوع حرکت راهبردی نفوذ به قدری حرفه‌ای و حساب شده بود که جدی‌ترین واکنش‌ها به خطر بالقوه این جریانات پس از گذشت چند سال و در دوران اصلاحات و حتی بعد از ظهور بسیاری از طرح‌های ضددینی و ضدانقلابیشان بروز پیدا کرد. جریان مزبور با استفاده از فضای بسته سیاسی دولت آقای هاشمی، دور از چشم ملت و البته گاه رهبری فرزانه انقلاب (آقا در سخنرانی اشاره فرمودند که در زمان دولت خاتمی، دولت بدون هماهنگی با ایشان یکی از مقامات بلندپایه آمریکایی را دعوت کرده و با او مذاکره کرده و بعد از رفتن آن خبیث ایشان متوجه شده بودند) برنامه‌های خود را برای زدودن روح انقلاب از کالبد آن و عربستانیزه کردن نظام اسلامی به پیش می‌بردند. عقب‌نشینی گام به گام دولت و مسؤولان از آرمان‌های اسلامی امام(ره) و انقلاب و مردم و پروسه هضم در تراژدی جهانی‌سازی کاپیتالیسم با رندی هرچه بیشتر در بی‌خبری ملت پیاده می‌شد و همچنان در مهم‌ترین اجتماعات حزب‌الله چون نماز جمعه، دشمن هاشمی، دشمن پیغمبر اسلام(ص) خوانده می‌شد! (نه دشمن انقلاب و امام(ره)! بلکه دشمن رسول خدا(ص)!) با مدیریت خاص هاشمی، خاتمی پنجمین منتخب ملت به عنوان رئیس‌جمهوری رسید. با رئیس‌جمهور شدن خاتمی فعالیت جریان مذکور شکلی جدی‌تر و تندتر به خود گرفت و رادیکال شدن تحرکاتشان شیبی بسیار تند گرفت. اینان در اولین حرکت خود ضربه‌ای جدی به هاشمی زدند (انتخابات مجلس ششم و عالیجناب سرخپوش) و نخستین فتح خود را با عبور از هاشمی انجام دادند که منجر به دلخوری چندساله وی از افراطیون این طیف شد (هرچند عبرت‌آموز است؛ همین‌ها امروز مجددا طرفدار تیفوسی حضرتش شده‌اند!) جریان دوم خرداد که از اعتماد 20 میلیونی ملت مست بود (با نادیده گرفتن چرایی این رای) چنان افسارگسیخته می‌تاخت و میدانی را فراهم کرد که بدترین توهین‌ها به مبانی و ارزش‌های دینی و انقلابی و حتی خدا صورت گرفت. جبهه ضدمقاومت در منطقه هم هماهنگ با این جریان داخلی ام‌القرای جهان اسلام از هیچ تلاشی برای پیشبرد سیاست‌های غرب و صهیونیسم در خاورمیانه و نابودی کامل تفکر انقلاب در منطقه فروگذار نمی‌کرد. کشورهای منطقه یکی پس از دیگری زیر پوتین‌های سربازان هوسباز آمریکایی لگدمال می‌شدند و خون جوانان شیعه و سنی در افغانستان، پاکستان، عراق، فلسطین و لبنان درهم می‌آمیخت.

روابط خوب جریان اقتدارگرای دوم خرداد با دیکتاتورهای منطقه‌ای البته در کنار جسارت و بی‌حیایی بی‌مثال آنها تا آنجا پیش رفت که دولت ایران! طی نامه‌ای ذلیلانه به آمریکا قول مساعد خلع‌سلاح حزب‌الله لبنان را داد! موج ناامیدی مردم انقلابی منطقه جو را برای ظهور خاورمیانه‌ای جدید با محوریت رژیم اشغالگر قدس و همراهی همپیمانان دیکتاتورش مهیا کرده بود. ... دومینوی شکست آمریکا و جریان غربگرا در منطقه که خاورمیانه را به فرموده امام خامنه‌ای به نمایشگاه شکست خاورمیانه مبدل کرده، از انتخابات ژوئن 2005 در ایران رقم خورد. شاید امروز بتوان درک کرد که چرا رادیو آمریکا در روزهای بین 2 دور انتخابات به تعریف و تمجید از رقیب احمدی‌نژاد می‌پرداخت و پیوسته از خطرات مختلف احمدی‌نژاد برای مردم ایران و منطقه سخن می‌گفت. احمدی‌نژاد کمتر از 6ماه بعد از انتخابش با غبارروبی از شعار حضرت امام(ره) مبنی بر لزوم از بین رفتن رژیم صهیونیستی خیلی زود نشان داد که خطرش برای آمریکا و متحدانش بیش از تصور آنهاست. مدیریت انقلابی او تحت حمایت و هدایت حکیمانه و داعیانه حضرت آقا و استفاده‌اش از تریبون‌های مختلف و دیپلماسی عمومی برای رساندن صدای رسای انقلاب به مردم جهان بویژه منطقه، توده‌های مسلمان را که سال‌هاست از سرکوب و ذلت حکومت‌هایشان رنج برده‌اند، امیدوار کرد. در انتخاب‌های پیاپی و در شوک و بهت غرب و غربگرایان مخالف‌ترین شخصیت‌ها و جریانات با آمریکا به قدرت رسیدند. غیر از حکومت‌های دیکتاتوری عربی، تمام کشورهای نیمه‌دموکرات دچار تحولات اساسی شدند از ترکیه، عراق، لبنان و فلسطین گرفته تا کشورهای آمریکای لاتین. به جرات می‌توان گفت بعد از انتخابات ریاست‌جمهوری نهم در ایران استثنائا انتخاباتی با پیروزی غربگرایان همراه بود. چند روز پیش شیمون پرز جمله جالبی گفت که چکیده رویکرد غرب در برابر ایران و دیکتاتورهای عربی و موید اشارات بالاست: «نبود دموکراسی بهتر از حکومت مذهبی‌ست!» اکنون بدون‌شک باید حق را به اغتشاشگرانی داد که چند ماه در تهران به نمایندگی مستقیم و تام‌الاختیار! از غرب نتوانستند خشمشان را از پیروزی مجدد تفکر انقلاب پنهان نگه دارند و تلاش کردند با جیغ‌های بنفش خود مرهمی باشند بر آلام اربابان صیهونیست‌شان. باید حق را به عده‌ای داد که با علم به آینده در انتظارشان، تلاش کردند چند صباحی سرنوشتشان را به تاخیر بیندازند. باید به ابومازن بهایی حق داد تا میلیون‌ها دلار خرج حمایت از رقیب احمدی‌نژاد کند. باید به پرز بی‌کرک و پر و پرز حق داد که حمله‌وران دلیر سبز به سطل زباله‌های تهران! را پیاده‌نظام این رژیم بداند. باید به کسانی که در روزهایی که رئیس‌جمهور‌ مقتدرانه و عالمانه از صدور آرمان‌های انقلاب و تغییر نظم جهان سخن می‌گفت، در داخل بحث قیمت گوجه‌فرنگی! و سیب‌زمینی را پیش می‌کشیدند حق داد! امروز باید به خاتمی حق داد که با دریوزگی به دربار ملک عبدالله، مبارک، بن‌علی و دیگر حاکمان لب گور عرب چندمیلیاردی را گدایی کند تا شاید بتواند در به تاخیر انداختن سقوط دیکتاتورهای منطقه آن دلارها را خرج کند! باید به موسوی حق داد که با ائتلاف با ضدانقلاب، منافقین، همجنس‌بازان، بهایی‌ها، رقاصه‌ها و همه رانده‌شده‌های از ایران اسلامی تلاش کرد سدی پوشالی برابر امواج خروشان انقلاب این ملت بنا کند. اما به کروبی! نمی‌توان حق داد که چگونه رئیس‌جمهور را خادم صهیونیست‌ها خواند! قطعا امروز مردم مصر با وجود حسنی نامبارک احساس سرافکندگی می‌کنند؛ همانطور که بیشتر اعراب باغیرت منطقه چنین عقب‌ماندگی از دیگر ملت‌های منطقه در کنار زدن دیکتاتورهای دست‌نشانده آمریکا آزارشان می‌دهد. ان‌شاءالله فروپاشی و سرنگونی مبارک، متحد بی‌قید و شرط و ظالم آخرین قطعه این پازل برای تصویر نابودی رژیم صیهونیستی باشد؛ ظلمی که مبارک در این سال‌ها به مردم مظلوم غزه در همراهی با استکبار در محاصره آنها رواداشت گریبانش را گرفته است. دیدن چهره حکام عرب هم که با کمترین تزلزلی آمریکا پشتشان را خالی می‌کند جالب خواهد بود.

گزاره «انقلاب فرزندان خویش را می‌خورد یا می‌بلعد»، از جمله آن تعابیری است که اغلب مردم درگیر انقلاب برای یک بار هم که شده آن را شنیده‌اند و شاید کمی در مفهوم آن درنگ کرده باشند. این تعبیر از آنجایی فراگیر شد که در چندین انقلاب بزرگ قرون 18 ، 19 و 20 بخشی از انقلابیون و کسانی که در شکل‌گیری و پیروزی انقلاب‌ها نقش داشتند، بعد از پیروزی، به تدریج از مدیریت و راس انقلاب کنار گذاشته شدند. حتی در برخی انقلاب‌ها همچون انقلاب فرانسه و روسیه شاهد حذف خونین این افراد بودیم. نفوذ فرصت‌طلبان در اردوگاه مدیریت انقلاب، رقابت رهبران برای کسب قدرت، آشکار شدن اختلاف‌نظرات و خط‌مشی‌ها بین سران انقلاب، 3 عنصری است که می‌توان به عنوان مهم‌ترین عوامل حذف انقلابیون برشمرد. نتیجه این نفوذ، رقابت و اختلاف، چیزی نیست جز شهره شدن این عبارت که «انقلاب فرزاندن خویش را می‌بلعد»؟! در این میان همچنان سوالاتی مطرح است که توجه به آن می‌تواند ابعاد دیگری از مسائل‌ انقلاب را رمزگشایی کند. یکی از سوالات آن است که آیا «فرزندخواری» آفت هر انقلابی است؟ آیا راهی برای جلوگیری از این اپیدمی وجود ندارد؟ آیا این انقلاب است که فرزندان را می‌خورد یا این انقلابیون‌ هستند که انقلاب را می‌خورند؟ آیا قرار است همواره انقلابیون تنها مطرودان انقلاب باشند! یا عکس آن، ممکن است منحرفان و واماندگان از انقلاب نیز توسط انقلابیون کنار گذاشته شوند؟! در شرح داستان انقلاب اسلامی باید گفت که این انقلاب از وی‍‍‍‍‍‍ژگی‌هایی برخوردار بود که مانع از سرایت بیماری دیگر انقلاب‌ها بدان شد. مهم‌ترین این وی‍ژگی‌ها عبارت بودند از: 1- وجود اسلام به عنوان ایدئولوژی انقلاب، 2- وجود رهبری الهی در راس انقلاب و 3- حضور مستمر و تاثیرگذار مردم در صحنه‌های مهم انقلاب.

اسلام، آن مولفه و عنصری بود که برای انقلاب اسلامی چارچوب متقن تئوریک می‌ساخت. ولی مطلقه فقیه، مفسر و اسلام‌شناسی بود که انقلاب را از خطر تحریف و تاویل ناروا و خروج از چارچوب اسلام بازمی‌داشت و مردمی در صحنه که با ایمان به مکتب و گوش به فرمان و رهنمودهای رهبری الهی و با چشمانی تیزبین، رفتار استحاله‌شدگان را مورد ارزیابی قرار می‌دادند. این 3 عنصر کافی بود تا راه بر «نفوذ»، «رقابت» و «اختلاف» بسته شود و انقلاب اسلامی بعد از 3 دهه از آفت «فرزندخواری» مصون ماند. تداوم این راه نیز همچنان به تمسک جستن بر اسلام و رهبری الهی و حضور ملت در صحنه ممکن خواهد بود. البته انقلاب اسلامی از آفت ریزش مصون نماند و جمعی از انقلابیون دیروز به تدریج و هریک به بهانه‌ای در صف جداماندگان از ملت قرار گرفته و از قطار انقلاب پیاده شدند! مروری بر سرفصل‌های مهم 3 دهه انقلاب به خوبی داستان تلخ ریزش این واماندگان از مسیر ملت انقلابی را آشکار می‌کند که آخرین آن فتنه سال 88 بود. بررسی شعارها، برنامه‌ها، اقدامات، اعترافات و حمایت‌های دشمنان انقلاب اسلامی از این جریان و سنجش آن با شاخص و تراز انقلاب اسلامی- که آرا، نظرات و سیره عملی بنیانگذار انقلاب اسلامی حضرت امام خمینی(ره) باشد- به خوبی می‌تواند آشکار کند که این جریان مصادیق انقلابیونی هستند که انقلاب آنها را بلعیده است یا منحرفانی که به تدریج از قطار انقلاب خارج شده و از ارزش‌های انقلاب اسلامی فاصله گرفته‌اند! به واقع اصحاب فتنه و سران آن فرزندان ناخلفی بودند که بعد از گذر 3 دهه از پیروزی انقلاب، پیشگام استحاله و براندازی آن شدند و در این مسیر تا مرز همپیمانی با بیگانگان نیز رفتند.

«و فردای آن روز، وقتی پس از فراق طولانی در مدرسه رفاه خدمت ایشان رسیدیم، هنوز شیرینی آن کلام همراه با عتاب و عطوفت‌شان را در دل دارم که «کجایی؟! 2 روزه اینجاییم و شما را نمی‌بینیم؟» و من مودبانه جواب دادم کارها زیاد و خطیر است و مسؤولیت‌ها سنگین». این 2 خط قسمتی از اظهارنظر جدید آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی به مناسبت سالروز 12 بهمن‌ماه است. بعد از خواندن متن نسبتا بلند ایشان سوالات فراوانی به ذهنم رسید؛ ذهنم غرق در مسائل فتنه سال گذشته و این 32 سال پرتلاطم شد. با خودم گفتم جناب آیت‌الله! قبل از

3 تیر 84 کجا بودی؟! تا قبل از فتنه 88 کجا بودی؟! و پس از فتنه 88 کجایی؟! ما هاشمی را پیدا نکردیم. تا بود وزنه ثقیل و پایه اصیل انقلاب که فرمان «پایان مدارا» می‌داد و تا هست استوانه‌ای توخالی که مثل کوه پشت همه جریان‌های فتنه‌گر نظام ایستاده! از نامه 19 خرداد 88 که از «بنزین» و «دود» و «آتش» سخن گفت تا نامه 19 دی 89 که مهر تایید بر ادامه جانبداری فتنه‌گران زد، همگی نشانگر یک حقیقت تلخ است! هاشمی «گم شده»! هاشمی نیست! روزهای توفانی خرداد و تیر 88، آیت‌الله هاشمی را نیافتیم! هر چه بود جلسات متعدد در راستای تضعیف عزت و ابهت جمهوری اسلامی بود. دیگر، آیت‌الله هاشمی که می‌گفت خامنه‌ای «عشقش» است را پیدا نکردیم گویا هنوز هم نمی‌خواهد پیدا شود! 26 تیر اما روز دیگری بود! روزی که مرد مجهول‌الهویه ما فصل‌الخطاب عشق هاشمی را «ندید» گرفت و آنچه آبرو داشت به پای آتشکده ضرار فتنه‌گران نثار کرد.

وقتی پسرک بازیگوش مرد مجهول‌الهویه با خواهر شیطان‌تر از خودش، آتش‌بازی راه انداخته بودند، هاشمی نبود! 8 ماه سخت بر همه ارکان نظام گذشت اما هاشمی را ندیدیم! ای وای از روز 9 دی! برخی اشتباهی هاشمی را به نقد کشیدند! در حالی که هاشمی نبود! اگر آن روز امام راحل (رحمت‌الله) 2 روز چشم به راهشان بود و با دیدنشان گفت «کجایی؟! 2 روزه اینجاییم و شما را نمی‌بینیم؟»، امروز امام حاضر (روحی‌فداه) قطعا بیشتر چشم‌انتظار و دل‌نگران «هاشمی» است. نمی‌دانم اما هنوز شاید امیدی باشد که هاشمی بیاید! پیدا شود! از دل تاریخ سرافرازانه و مقتدرانه سر بلند کند. باز هم مودبانه بیاید و بگوید کلی کار خطیر و مسؤولیت‌های سنگین متوجه من است! اماما ببخشید که دیر آمدم! کاش این بهمن حماسه‌ساز گرد فراموشی و آلزایمر شیطانی را از هاشمی دور کند. خدا کند که هاشمی پیدا شود. فرض محال کاش غیرمحال می‌شد؛ کاش.

منابع خبری در چند هفته گذشته اعلام کردند که پارلمان لبنان، نجیب میقاتی را به عنوان نخست‌وزیر جدید این کشور انتخاب کرد. به گزارش خبرگزاری‌ها، شبکه‌های خبری عربی اعلام کردند نمایندگان لبنانی در آخرین روز از رایزنی‌های خود برای تعیین نخست‌وزیر جدید این کشور با اکثریت آرا نجیب میقاتی، نخست‌وزیر اسبق لبنان و کاندیدای پیشنهادی گروه 8 مارس را به عنوان نخست‌وزیر جدید اعلام کردند. میقاتی موفق شد

65 رای از میان 128 رای نمایندگان پارلمان را به دست آورد. در این نوشتار می‌خواهیم با گزینه نخست‌وزیری جریان 8 مارس بیشتر آشنا شده و در صورت تشکیل دولت، چالش‌های دولت جدید لبنان را بررسی کنیم.میقاتی سیاستمدار و بازرگان لبنانی در عرصه سیاسی لبنان در سمت‌های مختلفی خدمت کرده است. او در 19 آوریل سال 2005 میلادی به عنوان نخست‌وزیر لبنان انتخاب شد و تا 19 جولای همان سال نخست‌وزیر باقی ماند. دولت وی دولتی موقت بود که تنها تا انتخابات مجلس قانونگذاری جدید و تشکیل دولت بر اساس آن رسمیت داشت. او بعد از رسیدن به نخست‌وزیری لبنان سعی کرد به‌صورت کامل بی‌طرفی خود را در مناقشات سیاسی این کشور اعلام کند، به همین علت نیز انتخاباتی سالم در مه ‌سال 2005 میلادی در این کشور برگزار کرد. وی علاوه بر این از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴ میلادی نیز به عنوان وزیر حمل و نقل و اشتغال عمومی فعالیت کرده است. میقاتی بار دیگر در سال۲۰۰۹ میلادی به عنوان نماینده منطقه طرابلس در پارلمان لبنان انتخاب شد. او موسس مجموعه «اینوِِست کام» است که از سال ۱۹۸۲ میلادی آغاز به کار کرده و یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های مخابراتی عربی و منطقه‌ای به شمار می‌رود. وی برنامه خود را ایجاد صلح و آرامش در صحنه سیاست داخلی در شرایط حساس کنونی اعلام کرده و نامزدی خود را نتیجه بحث و مشورت با همه گروه‌های لبنانی خواند تا لبنان را از وضع کنونی خارج کنند. وی در پاسخ به سوالی که او را نامزد جریان خاصی خوانده بود، گفت: من نامزد جریان اعتدال هستم و از تمام افرادی که به من اطمینان کردند تشکر می‌کنم. میقاتی روابط خوبی با ایران دارد و چندی پیش در گفت‌وگو با یکی از خبرگزاری‌ها گفته بود: بدون شک جمهوری اسلامی ایران دارای موضع نسبت به منازعه اعراب و اسرائیل و حمایت از حقوق اعراب و برپایی کشور فلسطین به پایتختی قدس است. وی با اشاره به حمایت کامل ایران از لبنان و مردم آن در برابر رژیم صهیونیستی می‌گوید: ایران نقش بزرگی در حمایت مردم جنوب و پایداری آنان در خاک جنوب و محو آثار تجاوزهای رژیم صهیونیستی در جنگ سال 2006 اسرائیل‌ علیه لبنان دارد. این در حالی است که کارشناسان سیاسی بر این باورند در صورتی که دولت جدید لبنان با تایید اکثریت پارلمان لبنان هم تشکیل شود، در ادامه فعالیت خود با مشکل روبه‌رو می‌شود. یکی دیگر از مشکلات دولت میقاتی موضوع دادگاه ترور رفیق حریری و حواشی آن است. با وجود اینکه از ترور رفیق حریری حدود 6 سال گذشته اما این موضوع نه‌تنها هنوز مساله اصلی در لبنان است بلکه جبهه‌بندی‌های سیاسی کنونی و تقسیم گروه‌ها به 2 جناح 8 و 14 مارس که بر پایه آن رخداد ایجاد شده همچنان به قوت خود باقی است اما تردیدی نیست که حساسیت پرونده ترور حریری در طول سال‌های گذشته به این اندازه بالا نبوده است. در حال حاضر جناح 8 مارس که شامل حزب‌الله و همپیمانان آن است با ابراز مخالفت خود با دادگاه ترور حریری اعلام کرده که این دادگاه ابزاری در دست بیگانگان برای ضربه زدن به مقاومت و وحدت ملی است و لذا باید فرآیند تحقیق درباره این ترور به جای شکل کنونی در لبنان انجام بگیرد. جناح 8 مارس همچنین معتقد است باید پیش از صدور هر رایی درباره عاملان ترور حریری، پرونده شاهدان دروغینی که تا مدت‌ها مسیر پرونده را منحرف کرده بودند در چارچوب نهادهای قضایی لبنان مورد بررسی قرار بگیرد. در مقابل جناح 14 مارس که شاخص‌ترین چهره آن سعد حریری است همچون ابتدا، اعلام کرده که از فرآیند دادگاه بین‌المللی حمایت می‌کند. این جناح درباره پرونده شاهدان دروغین نیز معتقد است در چارچوب صلاحیت دادگاه بین‌المللی است که این موضوع را بررسی کند نه یک دادگاه لبنانی. مشکلات اقتصادی کشور لبنان یکی دیگر از چالش‌های دولت جدید لبنان است که این دولت باید آنها را برطرف کند. لبنان کشوری کوچک است با اقتصادی 21 میلیارد دلاری. بیشترین سهم اقتصاد این سرزمین را صنایع خدماتی تشکیل می‌دهد و 60 درصد از نیروی کار 5/1 میلیون نفری آن در بخش‌های مختلف صنایع خدماتی مشغول به کار هستند. زیبایی کشور لبنان سبب شد این کشور به توریست‌پذیرترین کشور خاورمیانه بدل شود. بسیاری این کشور را عروس خاورمیانه می‌دانند. در سال 2006 میلادی جنگ 33 روزه اسرائیل و لبنان سبب شد مناظر و اماکن توریستی زیبای این سرزمین تا حد زیادی نابود شود و اقتصاد این سرزمین که سهم اعظم آن به درآمد حاصل از ورود توریست‌های خارجی وابسته بود آسیب زیادی ببیند. پس از اتمام جنگ تلاش‌های زیادی برای بهبود اوضاع اقتصادی این کشور صورت گرفت و کمک‌های خارجی زیادی برای اصلاح زیرساخت‌های اقتصادی این کشور زیبای خاورمیانه وارد عرصه‌های مختلف اقتصادی این کشور شد اما پس‌لرزه‌های ناشی از جنگ 33 روزه هر روز اقتصاد این کشور را می‌لرزاند و موجب تخریب بیشتر زیرساخت‌های آن می‌شود. در روزهای جنگ، اقتصاد و بازار سهام لبنان همچون ساختمان‌ها و ساختار اجتماعی این کشور ویران شد، حجم سرمایه‌های موجود در بانک‌های این کشور تقلیل یافت و توریست‌ها از این منطقه از خاورمیانه چشمپوشی کرده و به کشورهای دیگر این منطقه سفر کردند. بعد از اتمام جنگ و بازگشت آرامش نسبی به اقتصاد، بازار سهام لبنان با گام‌های لرزان رشد خود را آغاز کرد ولی به دلیل آسیب‌پذیری زیاد، اقتصاد این کشور تحت‌تاثیر هر مساله کوچک یا تنش ضعیفی دوباره راه سقوط را در پیش می‌گرفت. نتیجه اینکه صحنه کارزار لبنان محدود به جدال و تنش‌های داخلی گروه‌های رقیب نبوده بلکه لبنان به عرصه رویارویی و زورآزمایی کشورهای خارجی رقیب تبدیل شده است. مخرج مشترک سیاست‌های اسرائیل، آمریکا، فرانسه، عربستان و ائتلاف 14 مارس، محدودیت سیاسی و نظامی حزب‌الله است. همراهان خارجی گروه حاکم محدودیت حزب‌الله را محدودیت محور ایران می‌دانند و از هر ابزاری برای تضعیف اهرم‌های نفوذ جمهوری اسلامی در منطقه بهره می‌گیرند. استراتژی مشخص دولت آمریکا طی چند سال گذشته بهره‌گیری از قطعنامه‌های شورای امنیت در جهت حمایت از جریان حاکم و مخالفت با حزب‌الله لبنان بوده است؛ واشنگتن از آشفته‌بازار سیاست لبنان متاعی کسب نکرده. حزب‌الله در نبرد سیاسی اخیر توانست حاکمیت جریان 14 مارس را بیش از گذشته به چالش بکشاند، دولت حاکم را به طور آشکار به زیر کشد و خود با همکاری دوستانش در گروه 8 مارس اقدام به معرفی نخست‌وزیر برای تشکیل دولت کند و گام بلندی برای اصلاح در ساختار قدرت لبنان بردارد.